บทที่ 164 หลินชิงเสวี่ยกลับโรงเรียน

เห็นเพียงหลี่เหวินเยี่ยนกำลังเงยหน้ามองตึกหอพักด้วยสีหน้าหม่นหมอง

ในมือเขาถือโทรศัพท์ไว้ ราวกับกำลังรอใครตอบข้อความ

เฉินเจี้ยนจีขมวดคิ้ว เดิมทีคิดจะทำเป็นไม่เห็น เดินผ่านเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

ทว่าโชคร้ายที่

จู่ ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งยื่นมาขวางอยู่ตรงหน้าเขา