บทที่ 175 หลินชิงเสวี่ย: ก็คงไม่ต่างจากครั้งนี้หรอกมั้ง?

“อ๊า! อ๊า!”

ทันใดนั้น

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากเตียงผู้ป่วยด้านใน

หลินชิงเสวี่ยที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งเฮือก พลันได้สติกลับมา

หลินซินหรงก็อดหันไปมองไม่ได้เช่นกัน