บทที่ 194 สายเกินไปเสียแล้ว

ท้องฟ้ามืดครึ้ม แสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามเย็นส่องประกายสีทองอร่าม

แสงนั้นสาดลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้และใบไม้สองข้างทาง พาดพร่างลงบนเส้นทางเล็ก ๆ ใต้ร่มเงาป่า

กริ๊ง ๆ...

เสียงกระดิ่งจักรยานใสดังก้อง

เงาร่างหนึ่งในชุดนักเรียนปั่นจักรยานผ่านไป