บทที่ 199 คาบติวเย็นที่ทุกคนมาสาย

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ดวงดาวมากมายเริ่มส่องประกาย

ภายในอาคารเรียนสว่างไสวไปทั่ว

ในห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกห้องสาม

จางซินอี๋ถือโทรศัพท์แนบหู กำลังด่าคนปลายสายอย่างหัวเสีย

“คราวนี้ฉันถึงกับรอนายอยู่แล้วแท้ ๆ แต่พริบตาเดียวนายก็หายไปอีกแล้ว!”