บทที่ 206 บาดแผลของหลี่เหวินเยี่ยน

รูม่านตาของจางซินอี๋หดเล็กลงฉับพลัน เธออ้าปาก ทว่าของเหลวอุ่นร้อนกลับไหลมาแตะริมฝีปาก

จนเธอไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว

คนตรงหน้าเหมือนกำลังข่มกลั้นความเจ็บปวด มือซ้ายยกขึ้นกำท่อเหล็กที่เสียบคาอยู่บนไหล่ไว้แน่น

ปลายท่อเหล็กกรีดผ่านผิวหนังบริเวณไหล่และลำคอจนเกิดเป็นแผล เลือดสดค่อย ๆ ซึมออกมา

สีแดงฉานที่จางซินอี๋เห็นเมื่อครู่นี้ ก็คือเลือดที่หยดลงมาจากตรงนั้น