บทที่ 212 อาการใจสั่นของหลินชิงเสวี่ย

เฉินเจี้ยนจีเพียงเหลือบมองเธออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น

เขามองจางซินอี๋ที่วิ่งไปยังจุดไม่ไกลนัก แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปท้องฟ้า

จึงอดเร่งเธอไม่ได้

“เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวถ้าถูกจับได้ ครูจะหักคะแนนเธอที่เป็นคนนอกแล้วยังมาช่วยทำความสะอาดด้วย”

“หา? ก็ฉันไม่ได้เป็นคนโยนนี่!”