บทที่ 228 ชื่อของเด็ก

เฉินเจี้ยนจีไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปได้อย่างไร

เขารู้สึกเพียงว่าสมองยุ่งเหยิง คิดเรื่องนั้นทีเรื่องนี้ที ก่อนที่ความคิดจะค่อย ๆ พร่ามัวและผล็อยหลับไปในที่สุด

จนกระทั่งสายลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดฟู่ ทำให้อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลง

ร่างกายของเขาหดตัวเล็กน้อย รู้สึกหนาวขึ้นมา

แต่ไม่นานนัก