บทที่ 232 หลินชิงเสวี่ยผู้ถูกทอดทิ้ง

เสียงเล็ก ๆ อ่อนหวานนั้นกระแทกเข้ากับจิตใจของหลินชิงเสวี่ยโดยตรง

แต่ในตอนที่เธอคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัวและกางแขนออก

โครม!

ความรู้สึกราวกับฟ้าดินพลิกคว่ำถาโถมเข้ามา

หลินชิงเสวี่ยรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง