บทที่ 267 ความแน่วแน่ของหลินชิงเสวี่ย

ในห้องที่มืดสลัว

มีเพียงโคมไฟเล็กบนโต๊ะเขียนหนังสือที่ส่องแสงริบหรี่

แสงไฟอ่อนนุ่มสาดลงบนสมุดบันทึกเล่มหนึ่งบนโต๊ะ

หลินชิงเสวี่ยถือปากกาไว้ พลางลูบรอยขาดเล็กๆ ตรงหน้ากระดาษที่เมื่อครู่เธอเผลอฉีกออกโดยไม่รู้ตัวอย่างเงียบงัน

จนเมื่อรอยยับย่นถูกเรียบลงไปบ้างแล้ว