บท 305 ต้องเป็นแบบนี้แน่!

เฉินเจี้ยนจีจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองหลับไปได้อย่างไร

เขารู้สึกเพียงว่าอากาศนอกผ้าห่มดูเหมือนจะมีลมหนาวพัดมา เย็นยะเยือกจนเสียดกระดูก

แต่ภายในผ้าห่มของเขากลับอบอุ่นมาก

ข้างกายมีสัมผัสนุ่มนิ่มบางอย่าง

ปลายจมูกของเขาแนบอยู่กับผิวที่ค่อนข้างอุ่นและเรียบเนียน