บท 315 เสียงสะอื้นครั้งสุดท้าย

ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลงในช่วงเวลานี้

ตอนนี้ในหัวของหลินชิงเสวี่ยแทบจะว่างเปล่า

เธอมองเห็นความยุ่งเหยิงกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

มีทั้งเศษกระจกแตกละเอียดและใบไม้ร่วง

หน้าต่างทุกบานล้วนแตกร้าวในระดับที่แตกต่างกัน