บท 321 คำอธิษฐาน

หลินชิงเสวี่ยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร

ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นคนคนนั้น แม้ร่างกายจะพันผ้าพันแผลเอาไว้หลายแห่ง

แต่เขายังคงพูดจาจู้จี้จุกจิกไม่หยุด น้ำเสียงแม้จะฟังดูอ่อนแรงอยู่เล็กน้อย ทว่าก็ยังฟังดูเปี่ยมพลัง ไม่มีท่าทีว่าเป็นอะไร

ในชั่วขณะนั้น

สมองที่ตึงเครียดอย่างถึงขีดสุดพลันผ่อนคลายลง กลายเป็นความว่างเปล่าไปทั้งสิ้น