บท 324 คนโกหก โครม!

ภาพตรงหน้าราวกับกระจกทั้งบานแตกกระจายลงมาเสียงดังโครม

หลินชิงเสวี่ยยืนมองเศษกระจกที่ลอยว่อนอยู่เต็มฟ้าอย่างเหม่อลอย

ในเงาสะท้อนของเศษกระจกเหล่านั้น ยังมีใบหน้าซีดขาวไร้ความรู้สึกของคนคนนั้นอยู่ด้วย

เธอส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด พยายามยื่นมือออกไปคว้า แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็คว้าอะไรไม่ได้เลย

“ไม่...ไม่ใช่...”