บท 326 คนสองคนที่ต่างก็ต้องจากไป

ภายในห้องผู้ป่วย

เฉินเจี้ยนจียังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“จริง ๆ แล้วเธอในอนาคตก็ไม่ได้ต่างอะไรจากตอนมัธยมปลายมากนัก”

“เพียงแค่ตอนที่รู้สึกติดค้างฉัน ถึงจะพูดมากขึ้นมาได้ยาก ๆ”

“เวลาปกติถ้าไม่มีอะไร ก็แค่พยักหน้าและขานรับสักคำ”