ตอนที่ 332 แสงอรุณเบิกฟ้า

หลินชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้น อยากจะมองเห็นใบหน้าของคนคนนั้นให้ชัดเจน ไม่ใช่เพียงแค่แผ่นหลังที่เห็นในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าภายในห้องนั้นมืดสลัวจนเกินไป

เฉินเจี้ยนจีเองก็ก้มหน้าอยู่ ร่างของเขากลมกลืนไปกับเงามืดในยามค่ำคืน

ดูเลือนราง และไม่เหมือนจริง