ตอนที่ 336 เธอไม่ต้องการมันแล้ว

"เอ๊ะ ลูกคนนี้นี่ ทำไมไม่สนใจกันเลยล่ะ? แม่พูดด้วยอยู่นะ" หวังซู่หลิงพูดพลางยื่นมือไปโบกขึ้นลงตรงหน้าเขา

เฉินเจี้ยนจีถึงได้หลุดจากภวังค์ หวังซู่หลิงกำลังจะเอ่ยปากถามอะไรต่อ เฉินเจี้ยนจีก็รีบหิ้วถุง บิดขี้เกียจแล้วหันหลังกลับ "แม่ ผมนั่งรถมาง่วงจะตายอยู่แล้ว ขอไปนอนก่อนนะ" พูดจบ เขาก็ก้าวฉับๆ เดินออกไปอย่างรวดเร็วจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา

หวังซู่หลิงยืนอยู่กับที่ด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งระอา "หนีไวเชียวนะ" เธอเดินตามไป ทว่าตอนที่เดินผ่านห้องอาหารเตรียมจะเข้าโถงทางเดินไปห้องนอนนั้น "ช่างเถอะๆ ให้ลูกพักหายใจก่อนละกัน" หวังซู่หลิงคิดเช่นนั้น จึงหันหลังกลับ สองมือประสานกันไว้เบื้องหน้า แววตาแฝงความกังวล "ทำไมกลับมาคราวนี้ถึงได้ดูแปลกๆ ไปนะ?"

เธอกำลังคิดเช่นนั้น ทันใดนั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งผลุบโผล่ออกมาจากห้องครัว ดูเหมือนจะกำลังเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่บนผนัง ดวงตาของหวังซู่หลิงเป็นประกาย เธอรีบเดินเข้าไปจับเงาร่างนั้นไว้ทันที "ซินอี๋ เดี๋ยวหนูมีธุระอะไรต้องทำไหมลูก?" "อ๋อ? หนูกำลังจะไปล้างจานค่ะ" "โอย บอกตั้งหลายรอบแล้วไงลูก ว่าไม่ต้องทำเรื่องพวกนี้ เอาจานชามไปแช่ไว้ในอ่าง เดี๋ยวน้าจัดการเอง" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนู..." "คราวก่อนที่หนูดึงดันจะล้างให้ได้น่ะ ทำจานแตกไปตั้งสามใบเลยนะลูก"