บทที่ 126 น่าเจ็บใจนัก! โดนยัยนั่นหลอกซะสนิทเลย

ทั้งสองคนวิ่งวนรอบสวนสาธารณะรอบแล้วรอบเล่า

ช่วงแรกก็วิ่งกันค่อนข้างเร็ว แต่พอตอนหลังเซวียเจียเจียวิ่งตามความเร็วของเส้าหยางไม่ทัน เส้าหยางก็เลยยอมลดความเร็วลง แล้ววิ่งเหยาะๆ เป็นเพื่อนเธอ

เกือบแปดโมงเช้า เมืองโม๋ตูที่ฝนตกพรำๆ ติดต่อกันมาสิบกว่าวัน วันนี้จู่ๆ พระอาทิตย์ก็โผล่พ้นเมฆออกมาทักทาย

"ฉัน... ฉันหมดแรงแล้ว"

"ทนอีกนิดนะ วิ่งอีกรอบสุดท้าย"