บทที่ 141 ผมอยากลองสร้างภาพยนตร์ดูสักเรื่อง

คงเป็นเพราะเมื่อคืนมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน หลังจากเส้าหยางเดินโซเซขึ้นไปอาบน้ำชั้นบน พอหัวถึงหมอนเขาก็หลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว

กลางดึกเขาฝัน เป็นความฝันที่แสนงดงาม

ในความฝันมีท้องฟ้าสีคราม มีท้องทะเล มีป่าไม้อันเขียวชอุ่ม และมีความผูกพันอันแสนหวานที่ทำให้เส้าหยางซึ่งตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยง ยังคงอาลัยอาวรณ์อยู่กับความฝันเมื่อคืน

เมื่อคืนเซวียเจียเจียก็นอนดึกมากเช่นกัน เธอตื่นก่อนเส้าหยางแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น พอเห็นเส้าหยางเดินลงมา เธอก็รีบลูบท้องแล้วพูดว่า "ฉันหิวแล้ว รีบทำกับข้าวสิ"

เส้าหยางเหลือบมองเวลา ตอนนี้เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว ในหัวยังคงตื้อๆ รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่