บทที่ 173 เจ้าหัวหมูเอ๊ย

ตอนที่ทั้งสองคนออกจากโรงแรมก็เป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว เลยช่วงเวลาเร่งด่วนที่คนพลุกพล่านไปแล้ว บนถนนจึงไม่ค่อยมีคนมากนัก

นี่เป็นครั้งแรกของเซวียเจียเจียที่ได้นั่งรถไฟใต้ดินจริงๆ ตั้งแต่เดินลงมาสถานี เธอก็มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็นไปหมดซะทุกอย่าง

เส้าหยางจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนจะขึ้นรถไฟใต้ดินต้องไปซื้อตั๋วที่ตู้ แต่เดี๋ยวนี้อินเทอร์เน็ตพัฒนาไปมาก ขอแค่ไปรับบัตรโดยสารในอาลีเพย์ แล้วใช้สแกนคิวอาร์โค้ดก็เข้าสถานีได้เลย

ทั้งสองคนลงบันไดเลื่อนมาจนถึงชานชาลารอรถไฟใต้ดินชั้นล่างสุด รออยู่สองนาที รถไฟใต้ดินก็แล่นเข้ามาเทียบชานชาลา

ทั้งคู่เดินเข้าไปในขบวนรถ หาที่นั่งมุมๆ ริมหน้าต่าง ตอนนี้บนรถไฟคนไม่เยอะ ผู้โดยสารนั่งกันกระจัดกระจาย จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเส้าหยางกับเซวียเจียเจียที่นั่งอยู่ตรงมุม