บทที่ 190 ผู้ชมร่วมร้อง

"คือว่า... ถึงเวลาต้องตื่นแล้วนะ"

เซวียเจียเจียขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใช้ปลายนิ้วจิ้มเบาๆ ที่หน้าท้องของเส้าหยาง แล้วเอ่ยเรียกด้วยเสียงเบาหวิวราวกับเสียงยุงบิน

ตั้งแต่ช่วงเย็นวางาน ฝนปรอยๆ ก็เริ่มตกในซูโจว และสายฝนก็โปรยปรายติดต่อกันตลอดทั้งคืน การได้นอนหลับในช่วงเวลาที่ฝนตกแบบนี้มักจะทำให้รู้สึกสบายเป็นพิเศษ

ว่ากันว่านี่เป็นเพราะในยุคดึกดำบรรพ์ เมื่อมนุษย์เรายังอาศัยอยู่ในถ้ำ พวกเขาต้องกังวลเรื่องการรุกรานของสัตว์ป่าทุกค่ำคืน ทำให้จิตใจไม่เคยสงบสุข มีเพียงคืนที่ฝนตกเท่านั้นที่สัตว์ป่าจะไม่ค่อยออกหากิน แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายชั่วอายุคนและวิวัฒนาการมาเรื่อยๆ แต่สัญชาตญาณนี้ก็ยังคงถ่ายทอดสืบต่อกันมาทางพันธุกรรม

ดังนั้น ในวันที่ฝนตก คนเราจึงมักจะนอนหลับได้ลึกและสนิทมากกว่าปกติ