บทที่ 222 พี่สะใภ้

นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเยว่เอ๋อร์ได้ออกจากอำเภอเล็กๆ มายังเมืองใหญ่ เธอจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งรอบตัว

ถึงแม้จะเคยเห็นภาพตึกระฟ้าของเมืองใหญ่ในทีวีมาบ้าง แต่ความรู้สึกที่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองนั้นมันต่างกันลิบลับ

บนถนนมีรถวิ่งขวักไขว่ไม่ขาดสาย

ป้ายรถเมล์ทุกป้ายมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ตอนอยู่บ้าน นอกจากช่วงเลิกเรียนที่หน้าประตูโรงเรียนแล้ว เวลาอื่นบนถนนแทบจะไม่ค่อยมีคนเดินเลย