บทที่ 315 งานประชุมผู้ประกอบการ

"พี่ครับ ไปสถานีรถไฟ" หลี่เจี้ยนยัดกระเป๋าเดินทางและถุงกระสอบใส่ท้ายรถแท็กซี่ เสร็จแล้วก็ขึ้นไปนั่งบนรถและบอกคนขับ

คนขับเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟทันที

เขามองตึกระฟ้าข้างนอกผ่านหน้าต่างรถ หลี่เจี้ยนรู้สึกว่าตัวเองอยู่ห่างไกลจากความฝันออกไปทุกที

เคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาคิดว่าตัวเองจะมีที่ยืนในเมืองนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าผ่านไปหลายปีขนาดนี้แล้ว ตัวเองก็ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดร้าวในใจ ขอบตาก็ค่อยๆ ร้อนผ่าว