บทที่ 367 เอาล่ะ ถ้าขืนร้องไห้อีกเดี๋ยวคนอื่นก็หัวเราะเยาะเอาหรอก

งานเลี้ยงการกุศลถือเป็นการเตือนสติเส้าหยางอย่างหนึ่ง

ของแบบเงินทอง ยิ่งมีมากก็ยิ่งดีอยู่แล้ว แต่นักธุรกิจส่วนใหญ่หลังจากประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง ก็มักจะทำงานการกุศลกันบ้าง แม้ว่าเส้าหยางจะยังไปไม่ถึงจุดสูงสุดของนักธุรกิจ แต่ในฐานะเจ้าของบริษัทสี่แห่ง เขาก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่าง

เส้าหยางคิดไปคิดมาก็ตัดสินใจจะก่อตั้งมูลนิธิขึ้นมา แทนที่จะนำเงินไปบริจาคให้องค์กรการกุศลอื่น สู้หาคนที่ไว้ใจได้มาทำงานพวกนี้เองดีกว่า เพื่อให้เงินทุกบาททุกสตางค์ถูกใช้อย่างคุ้มค่าที่สุด

เขาวางแผนจะหักรายได้สุทธิจากบ็อกซ์ออฟฟิศห้าเปอร์เซ็นต์ของทุกปีเข้ากองทุน นอกเหนือจากจ่ายเงินเดือนพนักงานในมูลนิธิแล้ว เงินส่วนอื่นๆ จะต้องโปร่งใสและตรวจสอบได้ เพื่อให้มั่นใจว่าได้นำไปใช้ประโยชน์ร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อเส้าหยางมีความคิดนี้ เขาก็โทรหาจ้าวเซิ่งหนานทันที นัดคุยกันอยู่นาน สุดท้ายก็ลงมือทำทันที โดยก่อตั้งมูลนิธิในนามของเส้าหยาง และจะเริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการในปีหน้า