บทที่ 395 วงเหล้า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่เส้าหยางร้องไห้นั้นมีนับครั้งได้ แต่พอวันนี้ได้ยินเสียงนิวหนิวเรียกพ่อ เขาก็ทนไม่ไหวในทันที ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ และน้ำตาก็ไหลรอดออกมาอย่างไม่ขาดสาย

นิวหนิวไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ชอบอุ้มเธออยู่เป็นประจำถึงเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว แกถูไถหัวไปกับศีรษะของเส้าหยาง อ้าปากอมติ่งหูของเส้าหยางไว้...

แรงของหนูน้อยคนนี้ไม่เบาเลยทีเดียว ฟันซี่เล็กๆ กัดจนเส้าหยางรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย เส้าหยางรีบเงยหน้าขึ้น ลูบติ่งหูที่แดงก่ำของตัวเอง แล้วบอกให้เซวียเจียเจียไปเอาดึงจุกหลอกในบ้านมาให้

"ป๊า~"

ดวงตากลมโตจ้องมองเส้าหยาง ปากเล็กๆ ขยับขยบดูดจุกหลอกไม่หยุด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส ชูมือเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นสูง ราวกับอยากจะให้เส้าหยางอุ้ม