บทที่ 397 แผดเสียงคำราม

หลังจากฤทธิ์ของไวน์แดงเริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาเรื่อยๆ

จางซินอี๋ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าศีรษะของเธอมึนงงไปหมด แถมร่างกายทุกส่วนก็ไร้เรี่ยวแรงสิ้นเชิง

แม้ว่าผู้คนในห้องอาหารจะยังคงพูดคุยกันอยู่ แต่เธอฟังไม่เข้าหูเลยสักคำ ความรู้สึกหัวหนักขาเบาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอทำได้เพียงฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

ในจังหวะนั้นเอง

เมื่อคนอื่นๆ เห็นท่าไม่ดี ต่างก็มีความคิดอยู่ในใจที่แตกต่างกันออกไป