บทที่ 470 ภาพร่างที่ถูกโยนทิ้ง

ยามค่ำคืน ณ เนินซากุระ ดอกซากุระสีขาวอมชมพูถูกแสงไฟสาดส่องจนกลายเป็นสีม่วง ช่วงเวลาที่ดอกซากุระบานนั้นไม่ยาวนานนัก รวมๆ แล้วก็แค่ประมาณสองสัปดาห์เท่านั้น ตอนนี้มีกลีบดอกซากุระร่วงหล่นลงบนพื้นมากมาย ช่วยเพิ่มกลิ่นอายทางศิลปะให้กับสถานที่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากศูนย์กลางธุรกิจแห่งนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เส้าหยางและเซวียเจียเจียเดินจูงมือกันอยู่ใต้แสงไฟริมทาง ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่ง โดยมีหยางหลานและหวังขุยเดินตามอยู่ห่างๆ

"เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะ" บรรยากาศอันผ่อนคลายทำให้เส้าหยางอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีมานี้ เขาจึงเผลอรำพึงออกมาอย่างลืมตัว

เซวียเจียเจียเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมากเช่นกัน

เหมือนกับว่าเมื่อวานเธอยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่พริบตาเดียวก็แต่งงานมีครอบครัว แถมยังมีลูกสาวที่น่ารักอีกหนึ่งคนแล้ว