บทที่ 567 สายตาที่ฆ่าคนได้

"พี่หลง พวกเราหนีมาแบบนี้จะดีจริงๆ เหรอพี่"

เมื่อเห็นพี่หลงบล็อกช่องทางการติดต่อของเผิงหมิงแล้ว เจ้าอ้วนก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล

พี่หลงนั่งอยู่บนรถไฟความเร็วสูง มองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตระหนก แล้วกดเสียงต่ำพูดว่า "อย่าพูดมากน่า ถ้าไม่หนีตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสได้หนีแล้วเว้ย"

"แล้วพวกเราจะไปไหนกันล่ะพี่"

"ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่เซี่ยงไฮ้ สองสามเดือนนี้ไปหลบซ่อนตัวก่อน ตอนที่ออกมาจากอี้หยางกรุ๊ป ฉันเห็นสีหน้าของเส้าหยางแล้ว เขาไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่"