บทที่ 580 [โลกพเนจร] เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

สิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่าคือฉากที่หานตั่วตั่วส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากทีมกู้ภัยทีมอื่นๆ

ซึ่งฉากนี้ก็สอดคล้องกับเนื้อเรื่องในห้องเรียนตอนต้นเรื่องพอดี

"คุณลุงคุณป้าทีมกู้ภัยคะ สวัสดีค่ะ หนูชื่อหานตั่วตั่ว เป็นนักเรียนมัธยมต้น ทีมกู้ภัยของพวกเรากำลังปฏิบัติภารกิจกู้ภัยครั้งสุดท้ายอยู่ค่ะ"

"ตอนนี้หนูกลัวมาก ขาสั่นไม่หยุดเลย หนูทำได้แค่มองทุกคนทุ่มเทอย่างสุดกำลัง โดยที่หนูช่วยอะไรไม่ได้เลย"

"เมื่อวานคุณครูเพิ่งถามพวกเราว่า ความหวังคืออะไร ก่อนหน้านี้หนูไม่เคยเชื่อเรื่องความหวังเลย แต่ตอนนี้หนูเชื่อแล้วค่ะ หนูเชื่อว่าความหวังก็คือสิ่งที่มีค่าดั่งเพชรล้ำค่าในยุคสมัยของพวกเรา! ความหวัง ความหวังคือทิศทางเดียวที่จะพาพวกเรากลับบ้าน!"