บทที่ 615 อีกระดับหนึ่ง

หางเสียงค่อยๆ แผ่วเบาลง

เส้าหยางลดไมโครโฟนลง แล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่างเล็กน้อย

จากนั้นก็หมุนตัวเดินลงจากเวทีไปอย่างช้าๆ เพิ่งจะก้าวออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีก็ดังกระหึ่มขึ้นจากด้านล่าง

หลังเวที

แชนนิงเบิกตากว้างจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ พลางพึมพำกับตัวเอง "เขาแต่งเพลงนี้ออกมาได้ยังไงกัน"