บทที่ 662 ข่าวดีและข่าวร้าย

เวลาสี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับกะพริบตา

เช้าตรู่วันที่ห้า เส้าหยางก็เก็บกระเป๋าเดินทางเตรียมตัวไปต่างประเทศ เซวียเจียเจียแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือไปส่งเส้าหยางขึ้นรถ แต่พอเส้าหยางจากไป เธอกลับเอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาคนเดียวเป็นเวลานาน

หลิ่วหงอวี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ช่วยพูดปลอบใจไปสองสามประโยค ในฐานะคนที่เคยผ่านการมีลูกมาก่อน เธอรู้ดีว่าผู้หญิงในช่วงตั้งครรภ์มักจะอ่อนไหวและคิดมากได้ง่ายที่สุด

เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและลงจอด พอเดินออกจากสนามบิน เขาก็มาถึงอีกประเทศหนึ่งแล้ว

ชายชาวจีนในชุดสูทผูกไทเต็มยศคนหนึ่ง พอเห็นเส้าหยางเดินออกมา เขาก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที "สวัสดีครับพี่หยาง ผมเป็นคนขับรถที่บอสลวี่ส่งมารับคุณครับ"