บทที่ 667 ทำไมตัวเล็กขนาดนี้ล่ะ

เส้าหยางไม่ได้หลับตานอนเลยตลอดทั้งคืน เขาเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างกายเซวียเจียเจียตลอดเวลา หลังจากที่เจ้าตัวเล็กทั้งสองร้องไห้กันอยู่นาน ในที่สุดก็นอนขนาบข้างซ้ายขวาของเซวียเจียเจีย

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น เส้าหยางก็ออกไปจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ จนเสร็จเรียบร้อย ตอนที่เขากลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ป้าหลิวซึ่งเป็นแม่บ้านที่บ้านของแม่ยายก็นำอาหารกลางวันมาส่งให้พอดี

"เส้าหยาง รีบมากินอะไรหน่อยสิลูก" หลิ่วหงอวี้เห็นเส้าหยางกลับมา ก็รีบกวักมือเรียกทันที

ตอนที่ยังไม่ได้กลิ่นก็ยังพอทน แต่พอได้กลิ่นอาหารเท่านั้นแหละ ท้องของเขาก็ร้องโครกครากขึ้นมาทันที

เส้าหยางเดินเข้าไปแล้วสวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลาม ในปากก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยถามว่า "เจียเจียยังไม่ตื่นใช่ไหมครับ?"