บทที่ 1 ผู้หญิงที่ดีที่สุด (ตอนพิเศษ)

"ตลอดการเดินทางที่หยุดพักเป็นระยะ     ตามรอยเส้นทางระหกระเหินของเด็กหนุ่ม     วินาทีที่ก้าวเท้าออกจากสถานี     กลับรู้สึกลังเลขึ้นมา     ..."

ภายในสถานีรถไฟกำลังเปิดเพลงเก่าคร่ำครึเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

ในโถงพักคอยผู้โดยสารอันกว้างขวาง ผู้คนต่างก็จับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส หรือไม่ก็กำลังไถดูคลิปวิดีโอสั้น

ท่ามกลางฝูงชน มีเด็กหนุ่มหน้าตาละอ่อนสามคนนั่งอยู่บนเก้าอี้เพื่อรอตรวจตั๋ว

"พี่เล่อ พี่เฟย พวกพี่พาผมไปเมืองหลวงด้วยเถอะนะ ขอร้องล่ะครับ" เด็กหนุ่มที่ดูอายุราวสิบห้าสิบหกปีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งอ้อนวอน