บทที่ 10 เธอมีทิชชูหรือเปล่า? (ตอนพิเศษ)

ชีวิตการฝึกทหารช่างน่าเบื่อหน่าย

ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่หอพัก โรงอาหาร และสนามฝึก เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการฝึกยืนท่าตรงและเตะเท้าเดินสวนสนาม สำหรับเส้าเล่อแล้วไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรมากมายหรอก แต่ไอ้แดดที่เปรี้ยงๆ นี่สิที่ทรมานคนสุดๆ

ตอนเด็กๆ เส้าเล่อร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เป็นหวัดจับไข้ต้องวิ่งเข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ ต่อมาซูถงบอดี้การ์ดของที่บ้านก็พาเขาไปฝากตัวเป็นศิษย์ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แขนงหนึ่ง หลังจากเรียนรำกระบวนท่าสัตว์ทั้งห้าอยู่พักหนึ่ง ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ แข็งแรงขึ้น

ถ้าอยู่บ้าน เส้าเล่อก็จะรำกระบวนท่าสัตว์ทั้งห้าเป็นประจำทั้งเช้าและเย็น แม้จะเป็นเพียงวิชากำลังภายในเพื่อเสริมสร้างความแข็งแรงของร่างกาย แต่เมื่อฝึกฝนสะสมมานานแรมปี ก็ส่งผลให้ความอดทนและพละกำลังของเส้าเล่อดีกว่าคนทั่วไปมาก

วันที่สามของการฝึกทหาร คนส่วนใหญ่เริ่มชินกับความทรมานแล้ว หลังจากเตะเท้าเดินสวนสนามกันมาเกือบครึ่งค่อนเช้า ในที่สุดซูด้าเผิงก็เกิดมีมโนธรรมขึ้นมา สั่งเลิกแถวพักให้ทุกคน