บทที่ 61 อย่ามากวนประสาทฉันนะ (ตอนพิเศษ)

หลังกินข้าวเที่ยงได้ไม่นาน เส้าหว่านอินก็บ่นอุบอิบว่าอยู่บ้านมันอุดอู้เกินไป จะลากเส้าเล่อออกไปขับรถกินลมชมวิวข้างนอกให้ได้ เส้าเล่อสวนกลับทันควันว่าอากาศหนาวจับใจขนาดนี้มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ออกไป แต่สุดท้ายเขาก็ถูกเส้าหว่านอินใช้กำลังลากตัวออกไปจนได้

หลังจากยัดเส้าเล่อเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับเรียบร้อย เส้าหว่านอินก็เดินไปนั่งประจำที่คนขับ เธอคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างคล่องแคล่ว เปิดฮีตเตอร์ในรถ แล้วเริ่มปรับเบาะที่นั่ง พลางบ่นกระปอดกระแปด "ใครมันขับรถคันนี้มาก่อนเนี่ย ทำไมเบาะมันถอยไปซะไกลขนาดนี้"

เป็นที่รู้กันดีว่า ผู้หญิงเวลาขับรถมักจะชอบเลื่อนเบาะเข้าไปใกล้พวงมาลัย ส่วนหนึ่งก็เพราะส่วนสูงโดยเฉลี่ยไม่ได้สูงเท่าผู้ชาย และอีกส่วนหนึ่งก็คือ พวกเธอรู้สึกว่าการนั่งใกล้พวงมาลัยมันทำให้รู้สึกปลอดภัยมากกว่า

เส้าเล่อมมองดูพี่สาวที่เลื่อนเบาะเข้าไปจนหน้าอกแทบจะชนกับพวงมาลัยอยู่รอมร่อ ก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากแซว "เจ๊ เจ๊จะให้นมพวงมาลัยหรือไงเนี่ย?"