ตอนที่ 405 ตราบใดที่ยังไม่ตาย ย่อมมีวันได้ผงาด (ต้นฉบับบทที่ 507)

เขานึกว่าเป็นผลสะท้อนกลับที่ต้องทนรับเมื่อเริ่มฝึกวิชามาร จึงกัดฟันทนฝืนต่อไป

จนกระทั่งทนไม่ไหวจริง ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับลง แทบจะล้มพับลงกับพื้น

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกลานเรือนพลันมีเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนโห่ร้องสับสนดังแว่วเข้ามา