ตอนที่ 427 ศาสตราจารย์สืออาการกำเริบ (ต้นฉบับบทที่ 529)

ยามเนื้อไก่สัมผัสลิ้นในชั่วพริบตาแรก ถึงเพิ่งเข้าใจว่าอะไรคือรสเลิศล้ำแห่งแดนมนุษย์ ใต้หล้านี้ไม่มีไก่ตัวใดมาแทนที่ได้อีกแล้ว

หนังไก่บางเหนียวนุ่มเด้งหนึบ ดูดซับน้ำพะโล้เก่าแก่ร้อยปีไว้จนชุ่มฉ่ำ รสเค็มกลมกล่อมหอมละมุนแฝงหวานปลาย นุ่มเหนียวแต่ไม่เละเปื่อย เพียงขบเบา ๆ ระหว่างฟัน กลิ่นหอมพะโล้ก็พลันกำจาย

ที่ชวนตะลึงที่สุดคือเนื้อสัมผัส ด้วยความที่มันล่าตะขาบกินเป็นอาจิณ ทั้งยังปีนป่ายวิ่งกระโดดบนเขา เส้นใยกล้ามเนื้อจึงแน่นกระชับถึงขีดสุด เรียงเส้นใสกระจ่าง รสชาติแทรกซึมเข้าถึงทุกอณู ไร้ซึ่งความเหนียวสากแม้แต่น้อย