ตอนที่ 455 กินไปพลางรบไปพลาง (ต้นฉบับบทที่ 557)

เขานั่งอยู่บนที่สูง นิ้วมือลูบไล้ซองบรรจุภัณฑ์สีเทาเงินไปมา

สายลมพัดพากลิ่นควันไฟหลังสมรภูมิโชยมา บิสกิตครึ่งชิ้นที่เหลืออยู่ในซองยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสาลี

ก่อนหน้านี้ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า สิ่งที่ชี้ขาดผลแพ้ชนะของการบุกจู่โจมระยะทางนับพันลี้ กลับมิใช่คันธนูเกาทัณฑ์อันทรงพลัง มิใช่เกราะหนาศาสตราคม หากแต่เป็นเพียงบิสกิตอัดแท่งไม่กี่ชิ้นเท่านั้น