ตอนที่ 523 จิวเฉินเมาสุรา (ต้นฉบับบทที่ 615)

มันไม่ใช่ความเผ็ดร้อนแบบสุราแผดเผาลำคอ แต่เป็นความนุ่มนวลละมุนละไมดั่งเกลียวคลื่น ซอกซอนตามกระแสเลือดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ตามติดด้วยศีรษะที่พลันเบาหวิว ราวกับเหยียบอยู่บนกองปุยนุ่น

ถ้วยชามจานตะเกียบตรงหน้ากลับพร่ามัวซ้อนทับเป็นภาพลวงตาหนาทึบขึ้นมาเสียเฉยๆ