ตอนที่ 604 ทูลขอปลดตำแหน่งอ๋องด้วยตนเอง (ต้นฉบับบทที่ 696)

ทว่าผ่านพ้นมาหลายปีขนาดนี้ อวี๋จื้อกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลยแม้แต่น้อย ราวกับชกหมัดใส่ปุยนุ่น จนเกือบจะทำให้เขามองข้ามภัยคุกคามข้อนี้ไปเสียสนิท

หากมิใช่เพราะครั้งนี้อวี๋จื้อเริ่มยื่นมือช่วยเหลือผู้ลี้ภัยอีกหน เขาคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายังมีคนผู้นี้อยู่อีกคน อีกฝ่ายช่างซ่อนคมได้ลึกซึ้งเหลือเกิน

ข้อเสนอของเหล่าขุนนางในยามนี้ จึงตรงตามความประสงค์ของเขาพอดิบพอดี