ตอนที่ 212 สิทธิบัตรฉบับนี้มีมูลค่าไร้ขีดจำกัด

เจียงหยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย ขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำด้วย คนชั้นต่ำที่มองคนแค่เปลือกนอกเช่นนี้ ไม่คู่ควรให้เขาต้องไปใส่ใจ

เหยาเหวินเหวินทนไม่ไหว สวนกลับไปตรงๆ ในทันที "ถ้านายมีอาการทางประสาทแล้วอยากจะไป ก็เชิญไปเองเถอะค่ะ ทางที่ดีช่วยอยู่ให้ห่างๆ พวกเราหน่อย"

จ้าวจื่อซิงไม่ต่อล้อต่อเถียง เขาถอยไปยืนข้างๆ ปรมาจารย์หลิว รู้สึกเพียงว่าได้ระบายความอัดอั้นออกไปแล้ว

ทว่าประจวบเหมาะในเวลานั้นเอง จ้าวจิงก็วิ่งเหยาะๆ กลับมาพอดี

ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ มองดูเจียงหยวนพลางแย้มยิ้มอย่างว่าง่ายและเขินอาย "ต่อคิวเรียบร้อยแล้วค่ะ พวกคุณรีบไปยื่นเรื่องกันเถอะ"