ตอนที่ 471 ลิงสวมมงกุฎ

เจียงหยวนยิ้มเยาะอย่างเย็นชาพลางเอ่ยว่า "พวกคนเถื่อน ช่างไร้มารยาท ไร้สัจจะ ไร้ปัญญา และไร้ยางอายสิ้นดี"

แม้ดิลเลนซ์จะฟังภาษาโบราณของประเทศหลงที่เจียงหยวนพูดไม่ออก แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความเหยียดหยามที่เจียงหยวนมีต่อตนเองผ่านน้ำเสียงอันดูแคลนอย่างยิ่งนั้น

ทว่าดิลเลนซ์หน้าหนาเพียงใด อีกทั้งในตัวเขายังเปี่ยมไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นที่ไม่ตื่นตระหนกยามเผชิญวิกฤต มีหรือที่จะหวั่นไหวเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเจียงหยวน

"เจียงหยวน กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ หลายครั้งมันไม่ได้เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เลยสักนิด" แววตาของดิลเลนซ์เต็มไปด้วยความดูถูก ราวกับผู้เฒ่าผู้แก่กำลังมองดูเด็กน้อยผู้ไม่ประสีประสา

"ศีลธรรมน่ะ เวลาส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ข้ออ้างที่พวกผู้อ่อนแอชอบยกขึ้นมาอ้างเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้แข็งแกร่งย่อมสามารถทำอะไรตามใจชอบกับผู้อ่อนแอได้เสมอ"