ตอนที่ 67 ซูหว่านถิงผู้เอียงอาย

เจียงหยวนยืนสนทนากับซูเจียชงอย่างสงบนิ่งพลางตอบบ้างไม่ตอบบ้าง

ทว่าแม้เจียงหยวนจะมีท่าทีถามคำตอบคำไม่ค่อยอยากจะใส่ใจ แต่ซูเจียชงกลับพยายามสรรหาหัวข้อสนทนาสารพัดขึ้นมาคุยอย่างต่อเนื่อง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้บรรยากาศกร่อยลงอย่างสุดความสามารถ

"ประธานเจียงครับ งานครั้งนี้พวกเราตั้งใจเชิญพ่อครัวใหญ่จากภัตตาคารเฉินฝูเยี่ยนมาโดยเฉพาะเลยนะครับ รับรองเลยว่าอาหารในงานเลี้ยงครั้งนี้ได้มาตรฐานระดับงานเลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมืองอย่างแน่นอนครับ"

"ประเดี๋ยวท่านลองชิมพระกระโดดกำแพงกับกุ้งมังกรดูนะครับ รับรองว่าเป็นจานที่อร่อยที่สุดอย่างแน่นอน"

"การทำพระกระโดดกำแพงนี่ไม่ง่ายเลยนะครับ พ่อครัวในครั้งนี้ใช้กรรมวิธีแบบดั้งเดิมที่สุดในการปรุงออกมาอย่างแน่นอน บำรุงร่างกายได้ดีมากเลยครับ"

ในใจของซูเจียชงรู้สึกกระสับกระส่ายหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง ขาดความมั่นคงในใจเอาเสียเลย

นับตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์คราวก่อนมา เขาก็ถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองสั่งสอนยกใหญ่ไปรอบหนึ่ง

และบทลงโทษจริง ๆ ก็ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนอย่างที่เขาพูดออกมาภายนอกเลยสักนิด แม้กระทั่งธุรกิจของตระกูลที่เดิมทีซูเทียนหาวตั้งใจจะให้เขารับช่วงต่อ ก็ยังถูกพักไว้ก่อนด้วยเหตุผลที่ว่าเขามีนิสัยใจร้อนวู่วามเกินไป

ส่วนตัวตนที่แท้จริงของเจียงหยวนนั้น เขาก็พอจะรับรู้มาบ้างเล็กน้อยผ่านข้อมูลที่พ่อบ้านเฒ่าในบ้านสืบหามาได้

ผู้มีอำนาจตัวจริงของร้านอาหารฟิสคาร์ลตัน ผู้ถือหุ้นใหญ่ของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เจ้าของคฤหาสน์หลังหลักของโครงการตงซานซู่...สถานะอันมากมายเหล่านี้ ก็คือสาเหตุที่ทำให้ซูเทียนหาวโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก

การทำธุรกิจนั้นให้ความสำคัญกับเรื่องสายสัมพันธ์และการผูกมิตร การไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลระดับแถวหน้าแบบนี้เข้า มันไม่ใช่วิถีทางของคนทำธุรกิจเลยแม้แต่น้อย

และเพียงแค่สถานะกรรมการบริหารของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์เพียงอย่างเดียว ก็ทำเอาซูเจียชงรู้สึกราวกับนั่งอยู่บนเบาะหนาม เหมือนมีเข็มคอยทิ่มแทงแผ่นหลังอยู่ตลอดเวลาแล้ว

รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์เชียวนะ!

นี่คือขั้วอำนาจระดับซูเปอร์แห่งวงการบันเทิงแบบครบวงจรที่ผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ความรุ่งโรจน์ของมันอยู่ในระดับสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่มีใครเทียบเคียงได้เลย!

ส่วนทางฝั่งของเขา แม้ว่าซูเทียนหาวผู้เป็นพ่อจะได้ชื่อว่าเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงก็ตาม

ทว่าธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ตระกูลของเขาดำเนินกิจการอยู่นั้น ในช่วงไม่กี่ปีมานี้อันที่จริงกลับตกต่ำลงเรื่อย ๆ ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์นับวันก็ยิ่งทำได้ยากขึ้นทุกที

หากยังคงปล่อยให้ดำเนินต่อไปตามแนวโน้มเช่นนี้ เกรงว่าตำแหน่งตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงของเขาคงจะรักษาเอาไว้ได้ไม่นานเป็นแน่

แต่ถ้าหากได้ร่วมมือกับรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จนสามารถบรรลุข้อตกลงในการขยายธุรกิจของตระกูลได้ล่ะก็ ย่อมจะสามารถปรับเปลี่ยนโครงสร้างธุรกิจได้สำเร็จ

เมื่อถึงเวลานั้น ตัวเขาก็จะกลายเป็นผู้มีคุณูปการของตระกูลอย่างไม่ต้องสงสัย และจะได้รับความไว้วางใจจากซูเทียนหาวผู้เป็นพ่ออย่างแน่นอน

และหากต้องการจะบรรลุเป้าหมายนี้ให้ได้แล้วล่ะก็ เจียงหยวนก็คือบุคคลที่เขาจำเป็นจะต้องประจบเอาใจให้ได้โดยไร้ข้อกังขา

ซูเจียชงตัดสินใจแน่วแน่อยู่ในใจแล้วว่า วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่เจียงหยวนให้ได้ เพื่อที่จะได้สะดวกต่อการร่วมมือกันในวันข้างหน้า

"ประธานเจียงครับ ท่านคิดว่าซูหว่านถิงพี่สาวของผมเป็นยังไงบ้างครับ?" ซูเจียชงเอ่ยถามอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ซูหว่านถิง

พอเอ่ยถึงชื่อนี้ขึ้นมา ในใจของเจียงหยวนก็เริ่มมีความสนใจขึ้นมาบ้างแล้วจริง ๆ

อย่างไรเสีย ผู้ชายคนไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสาวงามหยาดเยิ้มหุ่นนางแบบสัดส่วนเก้าช่วงศีรษะ ก็ย่อมยากที่จะห้ามความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหวังเอาไว้ได้ นี่เป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายทุกคนอยู่แล้ว

และซูเจียชงในครั้งนี้ก็ยอมทุ่มสุดตัวแล้วเช่นกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งความไว้วางใจและความรู้สึกดีจากเจียงหยวน ต่อให้ต้องเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ถึงขั้นต้องทำเรื่องขายพี่สาวเพื่อแลกกับความรุ่งโรจน์ เขาก็ไม่เสียดายเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น การได้ผู้ชายระดับเทพบุตรสุดเพอร์เฟกต์อย่างเจียงหยวนมาต้องตาต้องใจ ก็นับว่าเป็นเกียรติเป็นศรีของซูหว่านถิงพี่สาวของเขาด้วยซ้ำ

ซูเจียชงพลางชี้มือไปยังซูหว่านถิงที่อยู่ไม่ไกล พลางเอ่ยปากพูดจ้ออย่างคล่องแคล่วราวกับน้ำไหลไฟดับ

"ประธานเจียงครับ ซูหว่านถิงพี่สาวผมนี่ ผมรู้จักเธอดีที่สุดเลยครับ"

"สัตว์ที่ชอบที่สุดก็คือแมว ส่วนเรื่องที่ชอบทำมากที่สุดก็คือการไปดูคอนเสิร์ตของเจย์ โจวครับ"

"ชอบผู้ชายที่สุภาพเรียบร้อยและดูสุขุมภูมิฐานที่สุด ขณะเดียวกันก็เกลียดผู้ชายประเภทที่สายตาไม่เห็นหัวใคร หยิ่งยโสโอหังเป็นที่สุดครับ"

"แถมเธอยังมีความลับเล็ก ๆ อยู่อีกอย่างหนึ่งด้วยนะครับ..."

ณ เวลานั้น ซูเจียชงก็ได้บอกเล่าเรื่องราวสารพัดของพี่สาวให้เจียงหยวนฟังจนหมดเปลือก

เพราะอย่างไรเสียทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดีอยู่ข้อหนึ่ง

การจะจีบสาว การเอาใจใส่ในสิ่งที่เธอชอบย่อมเป็นหนทางที่ถูกต้องที่สุด

ยิ่งกุมข้อมูลของหญิงสาวได้มากเท่าไร โอกาสที่จะจีบติดก็ย่อมมีมากขึ้นตามไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

และข้อมูลหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับซูหว่านถิงที่คนภายนอกไม่มีทางล่วงรู้ ซูเจียชงก็บอกแก่เจียงหยวนไปจนหมดสิ้น

เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงท่าทีอันจริงใจของเขาได้อย่างชัดเจน

เจียงหยวนเองก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าน้อย ๆ ดูท่าซูเจียชงคนนี้จะสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจได้จริง ๆ ไม่หลงเหลือเค้าความหยิ่งยโสโอหังเหมือนในวันวานอีกต่อไปแล้ว

และซูเจียชงก็ฉลาดมาก การพูดคุยระหว่างคนทั้งสองต่างกดเสียงให้เบาลงอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้ปล่อยให้คนอื่นได้ยินเลย

จุดประสงค์ก็เพื่อไม่ให้เย่อีหรานที่อยู่ด้านข้างทำไหหัวหอมเปรี้ยวคว่ำเอานั่นเอง

การกระทำที่ดูหยาบแต่แฝงไว้ด้วยความละเอียดรอบคอบเช่นนี้ กลับทำให้เจียงหยวนเริ่มรู้สึกถูกชะตากับไอ้หมอนี่ขึ้นมาบ้างแล้ว

และภาพที่ซูเจียชงกับเจียงหยวนยืนกระซิบกระซาบพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง ก็ตกอยู่ในสายตาของคนจำนวนไม่น้อยเช่นกัน

"คนที่อยู่ข้างกายซูเจียชงนั่นคือใครกันน่ะ หน้าตาดูไม่คุ้นเลยแฮะ"

"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ซูเจียชงทำท่าทีนอบน้อมยอมลงให้อีกฝ่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

"คนคนนี้ต้องเป็นผู้มีอิทธิพลระดับแถวหน้าแน่นอน!"

"ผู้หญิงที่มาคู่กับเขาข้าง ๆ นั่นใช่เย่อีหรานแห่งตระกูลเย่หรือเปล่าน่ะ?"

"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ ดูคล้ายจริง ๆ ด้วยแฮะ!"

ผู้คนมากมายต่างรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวเจียงหยวนเป็นอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความคาดหวังในใจ

และโดยไม่ทันได้ตั้งใจ ซูหว่านถิงก็เหลือบไปเห็นเจียงหยวนกับซูเจียชงน้องชายไม่ได้ความของตัวเองเข้าพอดี

"เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!" ซูหว่านถิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

นับตั้งแต่การสบตากันเพียงแวบเดียวในวันนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ใบหน้าอันหล่อเหลาของเจียงหยวนมักจะผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธออยู่บ่อยครั้ง

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เทพบุตรก็เป็นแบบนี้แหละ มักจะสร้างความประทับใจที่ตราตรึงยากจะลืมเลือนให้แก่ผู้คนเสมอ

เพียงแค่พบกันคราเดียว ก็กลายเป็นภาพจำอันงดงามที่ตราตรึงใจ

ยิ่งไปกว่านั้น พอนึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ที่เจียงหยวนเข้ามาขอช่องทางการติดต่อจากเธอในวันนั้น

เธอก็จะรู้สึกขวยเขินขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

อันที่จริงในใจของซูหว่านถิงก็เฝ้ารอคอยให้เจียงหยวนเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเธออยู่ตลอดเวลา

แต่ทว่าน่าเสียดายเหลือเกิน สายโทรศัพท์ที่เธอเฝ้ารอคอยอยู่ในใจกลับไม่เคยดังขึ้นมาเลย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ในงานเลี้ยงวันเกิดของซูฉิงฉิงน้องสาวของเธอในวันนี้ เจียงหยวนจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้

"นี่คือพรหมลิขิตชักนำหรือเปล่านะ?" ในชั่วพริบตานั้น ความคิดในใจของซูหว่านถิงก็พรั่งพรูขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

เธอแอบมองเจียงหยวนแวบหนึ่ง ในใจมีความรู้สึกอยากจะเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปทักทายเขาก่อน

ทว่าความรู้สึกนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกเธอกดข่มเอาไว้ในทันที

ไม่ได้ ต้องรักนวลสงวนตัวไว้ก่อน

เป็นผู้หญิงจะต้องรู้จักสงวนท่าที นี่คือสิ่งที่แม่คอยสั่งสอนเธอมาตั้งแต่เด็ก

ทันทีที่ซูหว่านถิงนึกถึงคำสั่งสอนของแม่ เธอก็หยุดยั้งฝีเท้าที่จะก้าวเข้าไปหา

แต่เธอก็มองเจียงหยวนแวบหนึ่ง พอผ่านไป 30 วินาทีก็มองเจียงหยวนอีกแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่อาจปกปิดอารมณ์ความรู้สึกภายในใจของตัวเองเอาไว้ได้เลย

และท่าทางเหนียมอายของเธอในยามนี้ ย่อมตกเข้าไปอยู่ในสายตาของบรรดาชายหนุ่มมากมายที่คอยแอบจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลาอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันใดนั้น หัวใจของเหล่าวัยรุ่นหนุ่มนับไม่ถ้วนต่างก็แตกสลายลงตรงนั้น เสียงดังกึกก้องไปทั่ว

"ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันน่ะ!"

"ทำไมหว่านถิงถึงได้ทำท่าทางเอียงอายต่อหน้าเขาขนาดนั้นล่ะ?"

"น่าโมโหชะมัด ผู้ชายคนนี้มีความสัมพันธ์ลับ ๆ อะไรกับหว่านถิงหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไอ้หมอนี่ก็แค่หน้าตาหล่อกว่าคนอื่นนิดหน่อยไม่ใช่เหรอไง มีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนาเชียว!"

ในพริบตานั้น ความสัมพันธ์ระหว่างซูหว่านถิงกับเจียงหยวน ก็กลายเป็นประเด็นที่ผู้ชายทุกคนในใจต่างอยากรู้มากที่สุดขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกันก็มีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่สังเกตเห็นฉากนี้เข้า พวกเธอเมื่อได้เห็นรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลาระดับเทพบุตรของเจียงหยวน ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อด้วยความคลั่งไคล้

ต่างคนต่างก็เริ่มสืบเสาะหาตัวตนของเจียงหยวนกันยกใหญ่