บทที่ 123 การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

เจิ้งม่านชิวรู้สึกโมโหกับคำพูดหน้าไม่อายของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็แอบภูมิใจอยู่ลึกๆ

ที่โมโหก็เพราะความกะล่อนของเขา

ส่วนที่แอบดีใจและภูมิใจก็เพราะเย่เฉินมีใจให้เธอ

ผู้ชายที่เก่งกาจอย่างเย่เฉินยังมามีใจให้ ความหยิ่งทะนงในใจของเธอจึงได้รับการเติมเต็มอย่างมาก

ทั้งสองคนเดินเล่นกันอยู่พักหนึ่ง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาเย่เฉินก็เดินไปส่งเธอที่ใต้หอพัก