บทที่ 156 กลับบ้าน

ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงเย่เฉินและโจวหว่านหนิงแค่สองคน

"พี่หนิง ขอโทษนะครับ ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริงๆ เลยไม่มีเวลามาหาพี่เลย"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ "เธอทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่นี่นา ทำไมพี่จะไม่เข้าใจล่ะ ช่วงนี้คงเหนื่อยมากสินะ?"

เย่เฉินพยักหน้า "ทุกวันต้องถลึงตาโต้รุ่งจนถึงตีห้า เมื่อคืนก็อดนอน พอตกกลางวันก็ต้องเข้าประชุมสั่งงานก่อนหยุดยาว ตอนเที่ยงยังต้องไปกินข้าวกับพวกผู้ถือหุ้นอีก พอเสร็จธุระผมก็รีบมาหาพี่เป็นคนแรกเลยนะ"

เย่เฉินเดินเข้าไปหาเธอ อุ้มร่างบางขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน