บทที่ 227 พ่อแม่ของเจิ้งม่านชิว

โจวหว่านหนิงมีท่าทีกึ่งสู้กึ่งยอม แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานความเย้ายวนในใจได้

หากครั้งก่อนๆ เปรียบเสมือนพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ครั้งนี้ก็คงเปรียบได้กับสายลมแผ่วเบาและสายฝนโปรยปราย

สำหรับโจวหว่านหนิงแล้ว มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ

เพียงแต่ว่า เธอกลับชื่นชอบการรุกรานที่ดุดันราวกับพายุฝนของเย่เฉินมากกว่า

ภายใต้ท่าทีที่อ่อนโยนและเพียบพร้อมไปด้วยความรู้ ลึกๆ แล้วเธอกลับโหยหาความดิบเถื่อนและรุนแรง