บทที่ 254 คารวะอาจารย์

หม่าเป่ากั๋วได้ยินคำพูดของเขา ในใจก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

ในวัยไม้ใกล้ฝั่งยังสามารถรับศิษย์ที่มีพรสวรรค์ราวกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ได้ เขารู้สึกว่าชาตินี้ไม่มีอะไรต้องเสียใจอีกแล้ว

"การเข้าสู่สำนักไทเก็กหุนหยวนของเรามีกฎระเบียบอยู่บ้าง ต้องกราบไหว้รูปภาพของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้ง ตามฉันมาสิ"

พูดจบเขาก็ผลักประตูบานหนึ่งออกไป ด้านในเป็นห้องเล็กๆ บนผนังแขวนรูปภาพโบราณหนึ่งภาพ ในภาพเป็นชายชราท่าทางสง่างามดุจเซียน ด้านล่างมีป้ายเขียนไว้ว่า ผู้ก่อตั้งสำนักไทเก็กหุนหยวน จางเต้าหราน

ดูจากรูปภาพแล้ว เย่เฉินรู้สึกว่าน่าจะมีอายุหลายร้อยปี น่าจะเป็นของเก่าแก่