บทที่ 262 ขอให้พวกคุณรักกันยืนยาว

เมื่อประมวลจากบันทึกต่างๆ ในตำรา หม่าเป่ากั๋วก็รู้สึกว่าเย่เฉินคืออัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี

เย่เฉินได้ยินคำพูดของเขา จึงยิ้มแล้วถามว่า "อาจารย์ครับ ยอดฝีมือในยุทธภพมีอยู่จริงหรือเปล่าครับ? แบบในละครโทรทัศน์น่ะครับ"

หม่าเป่ากั๋ว "ยอดฝีมือในยุทธภพมีอยู่จริง แต่ไม่ได้โอเวอร์เหมือนในละครหรอกนะ ทว่าตอนนี้มีน้อยมากแล้ว สังคมสงบสุข ประชาชนอยู่ดีกินดี คนส่วนใหญ่ต่างก็ดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ จะมีใครมาฝึกของพวกนี้อีกล่ะ"

"การฝึกของพวกนี้ต้องอาศัยความพากเพียร ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อศึกษาและฝึกฝน ฉันตามอาจารย์ฝึกตั้งแต่ตอนอายุสิบกว่าปี จนถึงตอนอายุหกสิบกว่า อาจารย์ยังบอกเลยว่าฉันยังไม่เข้าถึงแก่นแท้ แต่ก็พอจะได้อะไรมาบ้างนิดหน่อย"

อายุแปดสิบกว่าปีของเขา แต่ดูเหมือนคนอายุหกสิบกว่า นั่นก็คือผลลัพธ์จากการฝึกฝนมาทั้งชีวิตของเขา