บทที่ 359 สร้างความรำคาญให้โจวซิงอัน

ด้วยประสาทสัมผัสทางการได้ยินที่เฉียบคมของเย่เฉิน ทำให้เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

อวี๋มู่หนิงพูดขึ้นว่า "ฉันคิดถึงเขาจัง"

เสิ่นหลันหัวเราะ "มู่หนิง ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นคนขี้เหงาแบบนี้"

อวี๋มู่หนิงเบะปาก "เธออย่ามาทำเป็นพูดดีไปเลย เธอก็คิดถึงเขาเหมือนกันนั่นแหละ"

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนตกใจ