บทที่ 367 บริจาคเงินให้บ้านเกิด

เฉินจิงจิงได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

"พูดจริงพูดเล่นเนี่ย? ล้อฉันเล่นหรือเปล่า?"

เย่เฉินตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "จะล้อเล่นไปทำไม ฉันพูดเรื่องจริง แต่ตอนนั้นฉันทั้งเก็บตัวทั้งเจียมตัว ไม่กล้าเอาตัวเองไปเทียบกับพวกเด็กในเมืองอย่างเธอหรอก..."

คำสารภาพของเขาทำให้เฉินจิงจิงประหลาดใจ เธอไม่คิดเลยว่าเย่เฉินในตอนนั้นจะมีความรู้สึกต่ำต้อยแบบนั้นด้วย

แต่พอมาคิดดูดีๆ ก็พอเข้าใจได้ เด็กบ้านนอกส่วนใหญ่ที่เข้ามาเรียนในเมือง ก็มักจะมีความรู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่บ้างไม่มากก็น้อย