บทที่ 457 หลิวหมิงเจี๋ยและเซซิเลีย

เมื่อหลี่เยว่ได้ยินคำพูดของเขา จมูกก็รู้สึกแสบร้อนและขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ

การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงลำพัง ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ทุกวัน มันยากลำบากแค่ไหนมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

แต่คำแรกที่เย่เฉินทักทายกลับเป็นความห่วงใย

มันทำให้เธอรู้สึกทั้งซาบซึ้งและอบอุ่นใจ ความเหนื่อยยากที่ทุ่มเทมาตลอดหลายวันเหมือนจะมลายหายไปจนสิ้น

เย่เฉินเป็นคนช่างสังเกตและอ่านใจคนเก่ง